Paolo Conti (ur. 1 kwietnia 1950 w Riccione) – włoski piłkarz występujący na pozycji bramkarza, reprezentant Włoch w latach 1977–1979.
Kariera klubowa Conti rozpoczął piłkarską karierę w klubie AC Riccione, wywodzącego się z jego rodzinnego miasta Riccione. W 1970 roku trafił do grającego w Serie B klubu Modena FC. Był tam podstawowym bramkarzem i występował tam przez dwa lata. W 1972 roku przeszedł do US Arezzo, skąd po roku trafił do Romy (Serie A). We włoskiej ekstraklasie zadebiutował 7 października 1973 w wygranym 2:1 meczu przeciwko Bologna FC. W Romie wygrał rywalizację z Alberto Ginulfim i w sezonie 1974/75 miał już pewne miejsce w składzie. Wtedy też zajął z Romą 3. pozycję w Serie A. W 1980 roku Conti osiągnął swój pierwszy sukces - zdobył Puchar Włoch. Wtedy też był rezerwowym dla młodszego o 5 lat Franco Tancrediego.
W 1980 roku Conti przeniósł się do Hellas Verona, grającego w Serie B, gdzie występował przez jeden sezon. W 1981 roku podpisał kontrakt z UC Sampdoria, gdzie początkowo grał w pierwszej jedenastce i w 1982 roku wywalczył awans do Serie A. W 1983 roku występował w Serie C1 w AS Bari i awansował do Serie B. W 1984 roku został zawodnikiem AC Fiorentina, dla której na przestrzeni dwóch lat rozegrał dwa ligowe spotkania.