Pod koniec II wieku p.n.e. wielkość figurek zmalała (przy podwyższonych podstawach) i utraciły one swój wdzięk. Niektóre z nich, zapewne w I wieku p.n.e., były podpisywane imieniem twórcy, stąd znane są imiona około 40 miejscowych koroplastów.
Od II w. p.n.e. z Myriny eksportowano gotowe wyroby i matryce do wielu miast greckich, np. Priene, Delos, Aten. Stały się tam źródłem inspiracji dla miejscowych twórców, m.in. w Pergamonie, Efezie, Smyrnie i Amisos.
Najbogatszy zbiór terakot z Myriny znajduje się w zasobach muzealnych Luwru; liczne obiekty z tamtejszych wykopalisk posiada muzeum archeologiczne w Bergamie (Pergamon).
Zobacz też koroplastyka
Przypisy
Bibliografia Der Kleine Pauly. Lexikon der Antike. T. 3. München: Deutscher Taschenbuchverlag, 1979, kol. 1520-1521 William Smith: Dictionary of Greek and Roman Geography. T. 2. London: Walton and Maberly / John Murray, 1857, s. 388 Encyklopedia sztuki starożytnej. Europa – Azja – Afryka – Ameryka. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe / Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 417-418, (PWN), (WAiF)
Kategoria:Miasta w starożytnym Rzymie Kategoria:Starożytne miasta greckie w Azji Mniejszej Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Turcji Kategoria:Hasła utworzone w ramach Tygodni Tematycznych 2019