Okruchy weselnego tortu – zbiór opowiadań Wojciecha Żukrowskiego, który pisał go przez dziesięć lat 1948-1958, a wydał w 1959 roku.
Książka przedstawia rzeczywistość rozpiętą między dokumentaryzmem i swobodą fantazji. Żukrowski w tej publikacji wraca do swego dzieciństwa, z którym jest związany pamięcią i sposobem patrzenia na życie oraz jego filozofią.
S. Melkowski tak komentuje tę książkę: jeszcze raz, serdeczną i czułą pamięcią z dzieciństwem związany, nurt kompensacyjny tego pisarstwa przynosi katartyczne skutki, ocala tak bardzo nadwyrężoną w epoce socrealizmu spoistość i samoistność artystycznej i ideowej osobowości twórcy. Znamienne, że podobna podróż do świata własnego dzieciństwa podjęta została po roku 1956 nie tylko przez Żukrowskiego, lecz także przez innych pisarzy, który z poprzednich lat wynieśli okaleczałą i obolałą świadomość ograniczenia praw swobodnej ekspresji. Wystarczy tu przypomnieć poetycką powieść Tadeusza Konwickiego "Dziura w niebie" czy też piękną i mądrą powieść Wilhelma Macha "Życie duże i małe"S. Melkowski, Wojciech Żukrowski, wydane w serii Portrety współczesnych pisarzy polskich, PIW 1985, s. 119.. Książkę tę ocenia się jako dojrzałe mistrzostwoS. Melkowski, op.cit., s. 124.