W 1938 został dowódcą 2 Dywizji Lotniczej Specjalnego Przeznaczenia, a następnie dowódcą lotnictwa 2 Armii.
Od maja do września 1939 jako dowódca lotnictwa 2 Armii wziął udział w walkach w rejonie Chałchin-Goł z wojskami japońskimi. W styczniu 1940 został dowódcą lotnictwa 7 Armii i wziął udział w wojnie radziecko-fińskiej. 21 marca 1940 po raz drugi otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego za wybitne zasługi w trakcie przełamywania linii Mannerheima.
W kwietniu 1940 został dowódcą Sił Powietrznych Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego, a 4 czerwca 1940 otrzymał awans na stopień generała porucznika lotnictwa. W sierpniu 1941 został mianowany komendantem Kaczyńskiej Wojskowej Szkoły Pilotów, którym był do lutego 1943. Od lutego 1943 był dowódcą 283 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego 16 Armii Lotniczej. Dywizją tą dowodził do lutego 1944, m.in. w trakcie walk w rejonie Orła i Kurska. W lutym 1944 został oficerem Sztabu Głównego Sił Powietrznych ZSRR i funkcję tę pełnił do stycznia 1947. W styczniu 1947 z powodu choroby został przeniesiony w stan spoczynku.