m.in. podczas forsowania przez Armię Czerwoną rzeki Nysy Łużyckiej 16 kwietnia 1945 Sowieci użyli w tym celu 143 takie reflektory, co utrudnić miało Niemcom obserwację przedpola. Włączenie tych świateł odniosło jednak skutek odwrotny do zamierzonego: nocna mgła spowodowała, że były one za słabe, by oślepić obrońców, za to dostatecznie silne, by sylwetki nacierających żołnierzy stały się łatwe do zauważenia dla wroga, w rezultacie ułatwiając Niemcom obronę.
Na współczesnym polu walki reflektory przeciwlotnicze straciły swoje znaczenie. Współczesne samoloty poruszają się kilka razy szybciej, niż bombowce II wojny światowej, zatem praktycznie niewykonalne jest nie tylko na tyle szybkie obracanie reflektorów, by nie stracić samolotów z pola widzenia, ale również skuteczne ich poszukiwanie wąską wiązką światła. Ponadto przeciwlotnicza artyleria lufowa powoli wypierana jest przez rakiety przeciwlotnicze, zmieniła się także taktyka bombardowań: często samoloty bombowe atakujące bombami samonaprowadzającymi się na cel lub rakietami powietrze-ziemia znajdują się całkowicie poza zasięgiem jakiejkolwiek artylerii lufowej.