Jego małżonka nazywana była „panną”, tytułem zarezerwowanym wówczas dla żon i córek osób pełniących wysokie zadania i funkcje, ale nie posiadających tytułu szlacheckiego. W październiku młoda żona urodziła przedwcześnie małego Michała. Jednak szczęście rodziny Le Gras trwało krótko. W 1622 roku, Antoni ciężko zachorował. Myśląc, że przez tę chorobę Bóg ją karze, że nie oddała się Jemu, jak Mu to przyrzekła w młodości, Ludwika doświadczyła długiego okresu depresji i nocy ducha.
Jednakże w dzień Zesłania Ducha Świętego 1623 roku, w czasie modlitwy w kościele Świętego Mikołaja des Champs, duch jej został oświecony i wątpliwości zniknęły w jednej chwili. Z zapisu na pergaminie, gdzie szczegółowo opisała to „Światło Pięćdziesiątnicy” i który nosiła przy sobie przez resztę życia, dowiadujemy się, że tego dnia zdobyła pewność, że jej miejsce jest u wezgłowia łóżka jej chorego męża i że przyjdzie czas kiedy będzie mogła złożyć śluby, żyć we wspólnocie, i że znajdzie nowego kierownika duchowego. Pod koniec 1624 lub na początku 1625 roku, spotkała św. Wincentego a Paulo (1581–1660), który właśnie zakładał bractwa Miłosierdzia na zakończenie misji głoszonych w licznych parafiach posiadłości państwa Gondich i który z ich pomocą założył Zgromadzenie Misji, nazywane Lazarystami.