Nowa szkoła austriacka – nurt polityki gospodarczej, którego przedstawiciele nawiązują do dorobku klasycznej szkoły austriackiej (Carla Mengera, Eugen von Bohm-Bawerka). Najbardziej znanym przedstawicielem nurtu nowej szkoły austriackiej był F. von Hayek, uczeń L. von Misesa. Prace tego autora uznano powszechnie za wykładnię polityczną i gospodarczą dwudziestowiecznego neoliberalizmu.
Według przedstawicieli szkoły austriackiej, procesy gospodarcze charakteryzują się niepewnością i stałymi zakłóceniami równowagi. Informacja jest rozproszona wśród bardzo dużej liczby ludzi. W takich warunkach najlepszą instytucją koordynującą działania podmiotów gospodarujących jest rynek. Stanowi on najbardziej skuteczny mechanizm porządkowania informacji. Procesy gospodarcze mają związek z procesami uczenia się i gromadzenia wiedzy (informacji gospodarczej). Rynek umożliwia pozyskiwanie informacji oraz ich weryfikację, głównie poprzez mechanizm cenowy. Dzięki temu jednostki mogą podejmować decyzje na podstawie znacznie mniejszego zakresu wiedzy, niż teoretycznie musiałyby posiadać bez wykorzystania instytucji rynku. Dla poprawnego działania tego mechanizmu niezbędna jest swoboda kształtowania się cen, która jest uzależniona od swobodnej konkurencji podmiotów gospodarujących.