W ciągu 14 lat istnienia Żandarmerii, w ostatnim roku jej istnienia, awansował tylko jeden oficer – Ignacy Cywiński z kapitana na majora (kapitan Donat Porzycki w 1825 awansował na majora z chwilą przeniesienia w stan spoczynku). Spowodowane było to większą, w stosunku do etatu, liczbą kapitanów oraz istnieniem tylko jednego stanowiska zaszeregowanego do stopnia majora – podpułkownika. Nieliczni z oficerów, którzy w 1831 roku walczyli w szeregach Dywizjonu Karabinierów Konnych awansowali na wyższe stopnie: porucznik Franciszek Wyganowski i podporucznik Franciszek Kobyliński awansowali na kapitanów, a podporucznik Paweł Pętkowski awansował na porucznika.
Korpus oficerów żandarmerii stanowił niedużą, w stosunku do ogółu służących w armii, grupę oficerów. Ich liczba była mniejsza od liczby oficerów pełniących służbę w poszczególnych pułkach piechoty i jazdyW 1830 roku w Pułku 4 Strzelców Pieszych pełniło służbę 59 oficerów, w tym: 1 pułkownik, 1 podpułkownik, 3 majorów, 13 kapitanów, 12 poruczników i 29 podporuczników oraz kapelan, audytor, sztabs-lekarz i dwóch