Live-Evil – podwójny album studyjny nagrany przez Milesa Davisa w 1970 r., zawierający zarówno nagrania koncertowe, jak i studyjne.
Historia nagrania i charakter albumu Album ten zawiera nagrania koncertowe i studyjne. Pod koniec 1970 r. Miles Davis został zaangażowany na kilka koncertów w waszyngtońskim The Cellar Door. Jak wspomina saksofonista Gary Bartz muzycy w grupie zmieniali się – kiedy ktoś miał inne zobowiązania lub chciał grać np. inny rodzaj muzyki – odchodził. Davis nie wyrzucał z zespołu nikogo. Po odejściu Chicka Corei i Dave'a Hollanda Miles przesłuchał kilku basistów i przyjął dopiero Michaela Hendersona, basistę Arethy Franklin. Miał on więc duże doświadczenie w graniu rhythm and bluesa. Początkowo Miles nie był jednak zdecydowany, gdyż Henderson nie umiał grać na kontrabasie.
Chicka Corei nie zastąpił nikt, więc Keith Jarrett równocześnie grał na organach i elektrycznym pianinie.
Ten zespół nigdy nie grał także na koncercie z Johnem McLaughlinem, ale okazało się, że z jego strony nie było żadnych problemów – był pełnoprawnym członkiem grupy.
Nagrania studyjne były wykonywane przez większe zespoły, dlatego ich brzmienie jest bogatsze od koncertowych.