jak później powiedziała basistka, „[Corgan] potrafi zrobić przy trzech podejściach coś, do czego dojście mi zajęłoby może dwadzieścia”.
Piosenka, trwająca 3 minuty i 21 sekund, rozpoczyna się gitarowym riffem, granym na wiolinowych strunach, opartym na pentatonice Es-dur. Corgan używa go, razem z pomniejszymi mutacjami, aby podkreślić poszczególne części lub by zaznaczyć przejścia. Po tym, jak zostaje on zagrany w intrze czterokrotnie, reszta zespołu wchodzi z podkładem akordowym. Utwór składa się zasadniczo ze spokojnych, przywodzących na myśl The Cure zwrotek i głośniejszych refrenów, przypominających te w utworach My Bloody Valentine. Te ostatnie, w których znajdują się nałożone na siebie gitarowe akordy barowe, stanowią typowy przykład charakterystycznego dla grupy napiętrzania warstw gitary rytmicznej. Choć w skład utworu nie wchodzi standardowa solówka, podczas przejścia pojawia się krótka melodia grana na gitarze. Corgan opisywał ją: „Ten gitarowy mostek w C-dur to właściwie odwrócony akord. Potem jest ten dziwny efekt wokalny podczas ostatniej linijki, «I wanna turn you on», poruszający się po głośnikach, wygenerowany przez Roland Space Echo”.