W wyniku zaciętych walk, nieprzyjaciel został odparty, obie strony przeszły do obrony, a front ustabilizował się. Organizowano jedynie wypady przed przedni skraj obrony. Jednocześnie pułk uzupełniał stany osobowe i pobierał wyposażenie. Wiosną 1920 liczył 52 oficerów oraz 1940 podoficerów i szeregowych.
Pułk w działaniach odwrotowych Na litewsko-białoruskim teatrze działań wojennych front przebiegał wzdłuż Dźwiny i Berezyny. Na Polesiu wyszedł nad Dniepr, a w maju sięgał po Rzeczycę. W myśl rozkazu Naczelnego Dowództwa z 1 kwietnia, nastąpiła reorganizacja struktur Wojska Polskiego. Zlikwidowano Front Litewsko-Białoruski, a na jego bazie utworzono trzy armie bezpośrednio podległe Naczelnemu Wodzowi. 1 Armia gen. Stefana Majewskiego była rozwinięta od Dźwiny po Borysów, 4 Armia gen. Stanisława Szeptyckiego – wzdłuż Berezyny po Polesie, a 7 Armia gen. Gustawa Zygadłowicza osłaniała od strony Litwy. Po stronie przeciwnej operowały wojska Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego.