Układ o współpracy patentowej, PCT (, ) – międzynarodowa konwencja podpisana 19 czerwca 1970 roku w Waszyngtonie przez 18 państw założycielskich. Obecnie (2019) do układu należą 153 państwa, przy czym stronami układu mogą być jedynie państwa, które ratyfikowały paryską konwencję o ochronie własności przemysłowej z 20 marca 1883 (art. 62). Polska ratyfikowała PCT 25 grudnia 1990.
Układ spisano w językach miarodajnych angielskim i francuskim (art. 67), depozytariuszem jest Dyrektor Generalny WIPO (art. 68). Spory rozstrzyga Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości, chyba że strony postanowią inaczej (art. 59).
Układ umożliwia uzyskiwanie patentów w państwach stronach układu w uproszczonym systemie opartym na jednym zgłoszeniu patentowym (tak zwanym zgłoszeniu międzynarodowym).
Historia zgłoszenia patentowego zgodnie z PCT (zgłoszenia międzynarodowego) dzieli się na dwie fazy: fazę międzynarodową, prowadzoną przez określone urzędy patentowe (między innymi: australijski, amerykański, chiński, europejski, japoński, kanadyjski, rosyjski), oraz fazy krajowe prowadzone oddzielnie we wszystkich krajach, w których uprawniony zamierza uzyskać patent.