10% dla mnie (tytuł alternatywny Dziesięć procent dla mnie) – polski film fabularny, komedia obyczajowa z 1933 roku w reżyserii Juliusza Gardana, produkcja firmy Leo-Film.
Film został zrealizowany w czasie wielkiego kryzysu, do którego odniesienia znalazły się w filmie.
Fabuła Ubogi urzędnik notarialny, Janek (Tadeusz Wesołowski), jest zakochany w Zosi Grzybek (Tola Mankiewiczówna) z małego miasteczka Budy, lecz jej rodzice nie są zbyt przychylni związkowi młodych. Kiedy państwo Grzybkowie otrzymują w spadku z Ameryki pokaźną sumę, wyjeżdżają do Warszawy, żeby się zabawić, a córkę wprowadzić w „wielki świat”. Zatrzymują się w eleganckim „Palace Hotelu”. W ślad za ukochaną wyrusza Janek. W stolicy poznaje Lopka (Kazimierz Krukowski), bywalca warszawskich salonów. Janek robi wszystko, by otrzymać rękę Zosi. W staraniach tych pomaga mu Lopek, który od każdego przedsięwzięcia, w którym uczestniczy pobiera 10%.