nie mogłaby już zostać matką dzieci, co pośrednio dowodzi, iż Iwan Korybutowicz i Iwan Nieświcki to dwie różne osoby; kniaziowie Fiodor i Iwan Nieświccy najprawdopodobniej nie byli braćmi, za czym przemawia zbyt duża dysproporcja majątkowa między obu kniaziami; Fiodor Nieświcki (piszący się także Winnickim i Zbaraskim) miał w swym posiadaniu włości winnicką, zbaraską i chmielnicką, które – jak sam zeznawał – stanowiły jego ojcowiznę, natomiast Iwan Nieświcki (piszący się także Bybelskim i Przedzielnickim) stan swojego posiadania zawdzięczał żonie, Jarochnie Bybelskiej, która Bybło i Przedzielnicę wniosła mu w posagu, co oznacza, iż majątek jego żony był bardziej imponujący niż jego własny; na dokumencie księcia litewskiego Świdrygiełły z 16 kwietnia 1433 roku do Soboru Bazylejskiego na liście świadków obok innych kniaziów i dostojników litewskich wymieniono także kniazia Fiodora Nieświckiego, nie dość jednak że - w przeciwieństwie do innych Giedyminowiczów – słowem nie wspomniano o jego pokrewieństwie z Olgierdowiczami, to jeszcze umieszczono go jako ostatniego świadka z tytułem książęcym; wiele lat po utracie przez księcia Korybuta Dymitra Olgierdowicza władztwa nad Nowogrodem Siewierskim jego syn, Zygmunt Korybutowicz tytułował się Sigismundus Coributi Dei gracia dux Nouogrodiensis – nigdy nie zdarzyło się, aby z podobnym