Kurt Martti Wallenius (ur. 25 lipca 1893 w Kuopio, zm. 3 maja 1984 w Helsinkach) – fiński wojskowy, generał major, skrajnie prawicowy działacz polityczny, pisarz wojskowy.
Życiorys Podczas I wojny światowej przyjechał na początku 1915 r. do Niemiec, gdzie wstąpił do 27 Królewskiego Pruskiego Batalionu Jegrów. Uczestniczył w walkach z Rosjanami na północnym odcinku frontu wschodniego. W lutym 1918 r. wraz z pozostałymi jegrami powrócił do Finlandii. Wziął udział w fińskiej wojnie domowej po stronie Białych Finów. Dowodził plutonem w składzie oddziału, działającego w rejonie Tervola i Tornio. W Laponii spotkał hodowcę reniferów Aleksisa Hihnavaarę, z którym objechał całą krainę. Następnie objął dowództwo oddziałów działających w rejonie Kuolajärvi i Kuusamo. Od marca do lipca 1918 r. dowodził północną grupą wojskową, która w czasie ekspedycji wschodniokarelskiej wkroczyła do Wschodniej Karelii, dochodząc do miasta Kem. Po zakończeniu wojny domowej objął dowództwo oddziałów w Północno-Zachodniej Finlandii. Dowodził Pułkiem „Salla” i 1 Pułkiem Straży Granicznej. W latach 20. został attaché wojskowym w Berlinie. W 1930 r. awansował do stopnia generała majora. Po powrocie do Finlandii zaangażował się w działalność skrajnie prawicowego Ruchu Lapua, obejmując funkcję sekretarza generalnego. Oskarżono go o porwanie i pobicie b.