Karol de Bourbon (ur. 1566 w Nogent-le-Rotrou, zm. 1612 w Blandy) – hrabia Soissons, Dreux, Château-Chinon, Noyers, Beaugé, Blandy i pan Condé, książę Francji. Syn Ludwika I Burbona, księcia de Condé i jego drugiej żony – Franciszki de Longueville-Rothelin.
Karol urodził się w Nogent-le-Rotrou. Miał trzech przyrodnich braci z pierwszego małżeństwa swojego ojca z Eleonorą de Roye; Henryka I – drugiego księcia Condé, Franciszka I – księcia Conti i Karola II – biskupa Rouen. Jego bratem ciotecznym był król Nawarry i Francji – Henryk IV z rodu książąt Vendôme. Mimo że cała jego rodzina była hugenotami, Karol dołączył do Ligi Katolickiej podczas francuskiej wojny religijnej. W przyszłości został za to nagrodzony przez Henryka IV, który sam zmienił wyznanie na katolicyzm, aby otrzymać francuską koronę.
Henryk IV uczynił Karola zarządcą Bretanii (1589), Delfinatu (1602) i Normandii (1610). Po śmierci Henryka w 1610, Karol znalazł się w opozycji do doradców królowej-wdowy Marii Medycejskiej. Zmarł w Blandy, w departamencie Seine-et-Marne, w wieku zaledwie 46 lat.