III koncert fortepianowy c-moll op. 37 Ludwiga van Beethovena jest chronologicznie środkowym koncertem w dorobku kompozytora.
Powstanie Dzieło było tworzone w wielu fazach, głównie w latach 1800–1803, niektóre szkice pochodzą z lat wcześniejszych (1796–1798). Koncert jest uważany przez badaczy twórczości kompozytora za punkt zwrotny w formie tworzonych przez niego utworów (ze względu na zastosowanie innowacyjnych muzycznych pomysłów). Taki wniosek daje również porównanie koncertu z poprzednimi (I koncertem op. 15 oraz II koncertem op. 19), które uznawane są w formie za bardziej mozartowskie. Potwierdzają to uwagi Beethovena w korespondencji z wydawcami jego dzieł: polityka muzyczna zmusiła autora do trzymania najlepszych koncertów na inne czasyList Beethovena do wydawcy, Breitkopfa i Härtla, z 22 kwietnia 1801 roku..
Premiera Premiera miała miejsce w wiedeńskim Theater an der Wien 5 kwietnia 1803 roku. Oprócz koncertu zagrano oratorium „Chrystus na Górze Oliwnej” oraz I i II symfonię. Wydanie głosów nastąpiło w 1804 roku. Koncert w formie partytury opublikowano w 1835 roku, nakładem wydawnictwa Dunst, z dedykacją dla księcia Prus Ludwikowi Ferdynandowi.
Struktura
Koncert składa się z trzech części:
1. Allegro con brio 2. Largo 3. Rondo.