Sąd specjalny orzekał karę śmierci m.in. za czyny uznane za skierowane przeciwko władzom niemieckim lub osobom narodowości niemieckiej, oraz wszelkie przejawy oporu wobec niemieckich władz okupacyjnych (od 1939), zarażenie Niemca chorobą weneryczną (od 1940), niezarejestrowanie się przez oficerów Wojska Polskiego (od 1940), żądanie lub przyjmowanie cen wyższych od maksymalnych przez osoby sprzedające towary na rynku (od 1940), ukrywanie przedmiotów codziennego użytku, niedostarczenie kontyngentów przez rolników (od 1942), ukrywanie Żydów lub udzielanie im pomocy (kara śmierci obowiązywała od 1942 i przeprowadzana była często bez wyroku sądowego, tzw. egzekucją na miejscu zdarzenia – niem. an Ort und Stelle), uchylanie się młodzieży od Służby Budowlanej (od 1943), wykroczenia przeciwko ustawom i rozporządzeniom niemieckich władz okupacyjnych (od 1943).