W kolejnych dekadach opracowano stacjonarne instalacje gaśnicze dostarczające do miejsca pożaru zarówno roztwór alkaliczny, jak i kwaśny, łączone dopiero w dyszy.
Istotny etap rozwoju technologii pian gaśniczych przypadł na połowę XX wieku, kiedy w Wielkiej Brytanii Instytut Badawczy Bezpieczeństwa Kopalni (Safety in Mines Research Establishment) prowadził szerokie badania nad zastosowaniem piany lekkiej do gaszenia pożarów w kopalniach – między innymi do wypełniania chodników i wentylacji pożarowej dużych kubatur bez konieczności ewakuacji ludzi. Zwiększenie zainteresowania metodą przemysłową spowodowało dalszy rozwój środków pianotwórczych, w tym środków białkowych (proteinowych) oraz – od lat 60. XX wieku – syntetycznych środków fluorowanych typu AFFF, których błonotwórcze właściwości znacząco przyspieszyły gaszenie pożarów cieczy palnych i upowszechniły ich stosowanie na lotniskach, w bazach wojskowych oraz w przemyśle petrochemicznym.
Mechanizm działania gaśniczego thumb|Zastosowanie piany gaśniczej w obronie.