Wraz ze wzrostem wielkości okrętów, zwiększano liczbę dział i pokładów działowych. Już na większych galeonach (jak np. „Vasa”) stosowano dwa zakryte pokłady działowe. Na okrętach liniowych stosowano dwa, a następnie trzy pokłady działowe, a jeden pokład działowy na fregatach. Oprócz zakrytych pokładów działowych, lżejsze działa umieszczano ponadto na odkrytym pokładzie górnym i w nadbudówkach.
Obok każdego działa stawiano z reguły kubeł ze zwiniętym lontem wolnotlącym, a przy furtach znajdowała się półka na kule armatnie. Pakunki z prochem oraz dodatkowa amunicja była transportowana przez odpowiedzialnych za to magazynierów ze składu amunicji i prochowni.
Pokłady działowe w takim rozumieniu zanikły wraz z zaprzestaniem umieszczania artylerii w bateriach burtowych. Chociaż od połowy XIX wieku do początku XX wieku nadal w konstrukcji okrętów można było wyodrębnić pokłady, na których zgrupowane były działa w kazamatach, lecz pokłady te miały też inne funkcje, były dzielone przedziałami i działa nie zajmowały większości ich długości i szerokości.
Przypisy
Kategoria:Konstrukcja okrętów