mały|303x303px|A – uzwojenie pierwotne, B – uzwojenia wtórne LVDT (ang. Linear Variable Differential Transformer) – transformatorowy czujnik przemieszczeń liniowych o układzie różnicowym, z przesuwanym rdzeniem ferromagnetycznym wykorzystującym dwie cewki jako uzwojenia wtórne, połączone przeciwsobnie. Jest on najpopularniejszą odmianą indukcyjnościowego przetwornika solenoidalnego, ponieważ eliminuje błąd związany z siłą działającą na rdzeń oraz znacząco poprawia liniowość charakterystyki przetwarzania. Czujniki tego typu mogą mierzyć przemieszczenia w granicach od kilku μm do nawet kilku metrów. Parametry tych czujników są silnie uzależnione od ich konstrukcji.
Budowa
Najprostszy przetwornik LVDT jest zbudowany na zasadzie budowy transformatora różnicowego. Na cylindrycznym karkasie znajdują się trzy uzwojenia: jedno pierwotne oraz dwa wtórne, które muszą być nawinięte w sposób symetryczny względem pierwotnego. Dodatkowo, uzwojenia wtórne muszą być takie same pod względem budowy i parametrów (ich indukcyjność koniecznie musi być taka sama) oraz połączone ze sobą przeciwsobnie. Wewnątrz obudowy znajduje się rdzeń wykonany z materiału ferromagnetycznego, który może być swobodnie poruszany w danym kierunku.