23 października 1918 r. Józef Świeżyński powołany został na premiera rządu (Ministra Prezydenta według ówczesnego nazewnictwa) przez Radę RegencyjnąM.P. Nr 189 z 30 października 1918 r.. W krótkim okresie urzędowania podjął działania zmierzające do utrwalenia ogłoszonej 7 października niepodległości, m.in. uczestniczył w organizacji sił zbrojnych. Bezskutecznie zabiegał o uwolnienie Józefa Piłsudskiego, któremu chciał powierzyć stanowisko ministra spraw wojskowychPismo skierowane do Kanclerza Rzeszy Maxa von Baden (M.P. Nr 184 z 24 października 1918 r.). Gabinet Świeżyńskiego od początku miał niewielkie poparcie, nawet wśród działaczy Ligi Narodowej, z których część sprzeciwiała się objęciu przez Świeżyńskiego stanowiska premiera. Rząd popadł także w konflikt z Radą Regencyjną i lewicą. Dążąc do uzyskania szerszego poparcia wydał w dniu 3 listopada odezwę, w której odciął się od Rady Regencyjnej i zapowiedział powołanie „rządu narodowego”. Próba przejęcia władzy zakończyła się całkowitym niepowodzeniem i dymisją rządu.

Józef Świeżyński brał jeszcze udział w pracach nad projektem Konstytucji marcowej, by następnie całkowicie wycofać się z polityki.