Maciej Mirosławski herbu Leszczyc (ur. 1762 prawdopodobnie w Koniuszowej, zm. 1812 w Żytawie) – polski powstaniec, uczestnik wojen napoleońskich.
Życiorys Maciej Mirosławski był synem Gabriela i Rozalii z Trzecieskich herbu StrzemięGabriel został wykazany w publikacji "Poczet szlachty galicyjskiej..." z 1782 roku przy okazji akcji potwierdzania szlachectwa. Wezwał do tego, osiadłą w swej nowej prowincji ludność, rząd austriacki a postępowanie toczyło się przed Sądem Ziemskim w Czchowie. Sam Gabriel Mirosławski przybył w te strony za sprawą ożenku z Rozalią z Trzecieskich, wszak objął w posiadanie tytułem wiana sądeckie dobra w Koniuszowej, rodzinnej wsi Andrzeja Trzecieskiego starszego. W latach konfederacji barskiej 1768–1772 reprezentował okoliczną szlachtę w obozie konfederackim pod Nowym Sączem wespół z Kazimierzem Waligórskim, posiadaczem folwarku Przybyszowa, z pobliskiej wsi Wojnarowa.. Maciej już od 18 roku życia znajdował się u boku księdza Kołłątaja, będąc jego osobistym sekretarzem. Musiał też zajmować się sprawami uniwersyteckimi o czym zaświadcza Jan ŚniadeckiList z 6 listopada 1782 roku do Kołłątaja..