Posiadał przydział w rezerwie do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu.

Po zwolnieniu z wojska kontynuował naukę na Uniwersytecie Warszawskim, ukończoną w 1923 r. Po odbyciu w latach 1923–1925 aplikacji sędziowskiej pracował jako sędzia śledczy w Radomiu, następnie podprokurator i wiceprokurator Sądu Okręgowego i Sądu Apelacyjnego w Warszawie, prokurator Sądu Najwyższego. W ostatnim okresie przed wojną pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości jako kierownik Nadzoru Prokuratorskiego, a od 1936 r. dyrektor Biura Personalnego.

Ponadto od 1930 r. członek zarządu głównego Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów RP, od 1935 r. wiceprezes sekcji prawa karnego Towarzystwa Prawniczego w Warszawie, wiceprezes koła Stowarzyszenia „Rodzina Urzędnicza” przy Ministerstwie Sprawiedliwości. Publikował też prace prawnicze w „Głosie Sądowniczym” i „Archiwum Kryminologicznym” oraz zaczął przygotowywać rozprawę doktorską.

W czasie okupacji niemieckiej zaangażował się w ruch oporu, m.in. w Delegaturze Rządu na KrajElżbieta Romanowska, 2020. Prokurator z pasją. „W Sieci historii”, 7–8: 59–60..