Hesi byli uzbrojeni zwykle w gładkolufowe muszkiety. Heska artyleria używała 3-funtowych dział. Regimenty liczyły początkowo po 500–600 ludzi. W dalszej fazie wojny tylko 300–400 ludzi.
Według opinii brytyjskiego porucznika o heskich żołnierzach z 23 marca 1778 żołnierze hescy byli bitni i świetnie wyszkoleni, lecz zbyt mało mobilni, jak na warunki amerykańskie. Hesi byli doskonali w ataku na bagnety, które mieli przytwierdzone do muszkietów. Ich ataki wywoływały panikę wśród kolonistów z Armii Kontynentalnej.
W amerykańskiej historiografii zakorzeniły się opowieści o okrucieństwie Hesów, najprawdopodobniej rozpowszechniane przez kolonistów, którzy wymyślali je, by przekonać niezdecydowanych o wzięciu broni do rąkHessian Soldier..
Amerykanie próbowali wpłynąć na Hesów stosując odpowiednią propagandę. Próbowano namawiać ich, by dezerterowali i dołączyli do dużej już wówczas niemieckiej społeczności w Ameryce. W tym celu zostawiano specjalne ulotki. Jedna z nich zawierała obietnicę 50 akrów (0,2 km²) ziemi dla każdego dezertera. W sierpniu 1777 pojawił się list satyryczny The Sale of the Hessians („Sprzedaż Hesów”), którego nieznany autor przekonywał, że dowódcę heskiego cieszy bardziej śmierć niż życie jego żołnierzy.