Po wynalezieniu stylu „V” w skokach narciarskich, lądowanie na odległościach przekraczających punkt K o kilka-kilkanaście metrów zaczęto uważać za bezpieczne, w związku z czym w 1996 roku zmodyfikowano przepisy – nowy koniec obszaru bezpiecznego oznaczono jako punkt L, zaś punkt K zaczęto nazywać punktem konstrukcyjnym. Nazwa ta odnosi się do faktu, iż odległość od progu do punktu K to obecnie parametr początkowy w procesie konstruowania profilu skoczni.
Określanie wielkości skoczni Od sezoniu 2004/2005 wielkość skoczni określa się w oparciu o rozmiar skoczni (HS).
Przez większość historii, do określenia wielkości skoczni wykorzystywano odległość, na której położony był punkt normatywny (P). W latach 60.–80. XX wieku skocznie standaryzowano ze względu na odległość punktu normatywnego — zawody mistrzowskie odbywały się na skoczni 70-metrowej, zwanej potocznie średnią, oraz na skoczni 90-metrowej, nazywanej dużą.
Od 1992 roku do określenia wielkości skoczni zamiast położenia punktu P wykorzystywano położenie punktu K — z tego powodu skocznię 70-metrową zaczęto nazywać 90-metrową, a skocznię 90-metrową określać mianem 120-metrowej.