Był też kapłanem herosów Amynosa i HalonaInformacja o tym, że Sofokles był czcicielem Halona (niektórzy badacze proponowali lekcję Alkon zamiast Halon) pojawia się w starożytnym żywocie Sofoklesa z II wieku (Vita 11) i w księdze Suda, natomiast z kultem Amynosa powiązano Sofoklesa dzięki odkryciom archeologicznym i epigraficznym - na Akropolu odnaleziono sanktuarium Amynosa oraz inskrypcje z dekretami honorowymi, wzmiankującymi Deksiona, czyli Sofoklesa. Zob. Lesky A. Tragedia grecka, Homini, Kraków 2006, s. 194-195 oraz boga Asklepiosa.
Chociaż nie przejawiał zbyt dużego zainteresowania sprawami polityki, pełnił liczne stanowiska w służbie publicznej w administracji ateńskiej (dwukrotnie był strategiem) (441 p.n.e./440 p.n.e.), był także jednym ze skarbników Związku Delijskiego (443 p.n.e./442 p.n.e.). Osoby przynależące do kolegium publicznych skarbników (gr. Ἑλληνοταμίαι) musiały zgodnie z podziałem społeczeństwa potwierdzonym przez Solona w roku 594 p.n.e. należeć do najwyższej pod względem posiadanego majątku grupy tzw. pięciusetmiarowców (pentakosiomedimnoi), gdyż za ewentualne sprzeniewierzenie publicznych pieniędzy odpowiadały całym swoim majątkiem. Fakt pełnienia przez Sofoklesa tak odpowiedzialnego stanowiska świadczy o bardzo wysokim statusie majątkowym tragika.