zniszczeniu uległy kolejno: 1901 – pozostała część cmentarza, ściana północna i północno-wschodnia, część prezbiterium; 1903 – północno-zachodni narożnik kościoła; 1909 – fragment muru zamykającego prezbiterium; 1913 – północna partia fasady; 1917 – wschodnie wejście; 1922 – południowa część fasady; 1930 – kolejny fragment prezbiterium; 1956 – południowo-zachodni narożnik wraz z przyporą; 1973 – fragment prezbiterium; 1975 – niewielki kawałek zachodniej części południowej ściany 1 lutego 1994 – połowa ściany południowej.
Po runięciu w 1994 znacznego fragmentu ściany południowej, władze gminy Rewal podjęły działania mające na celu uchronienie resztek murów kościoła przed osunięciem się na plażę. Po rozpatrzeniu wielu koncepcji (w tym tak radykalnych jak przesunięcie całej ocalałej ściany kościoła w głąb lądu), wybrano rozwiązanie zaproponowane przez firmę „Stabilator”. Zgodnie z nim, w 2001 r. ułożono u podstawy klifu opaskę, która miała przeciwdziałać niszczeniu klifu.