Szkoła mannheimska (niem. ) – grupa kompozytorów i muzyków niemieckich, czeskich i włoskich działająca w Mannheimie, tworzących na potrzeby orkiestry książęcej na dworze księcia Karola Teodora (panującego w latach 1743–99), elektora Palatynatu Reńskiego. Grupa w Mannheimie działała od roku 1740. Jej główna sława nabrała rozmachu od 1743 roku, a największy rozkwit miał miejsce w latach 1750–70. Od 1745 roku kierowana była przez Johanna Stamitza. Miała „niezrównaną jakość muzyków, doskonałą grupową harmonię, oraz niezrównany poziom wyrazu i precyzji”, które uczyniły ją słynną w całej Europie. Od roku ok. 1778, po połączeniu Palatynatu z Bawarią, grupa działała w Monachium. Jej działalność zakończyła się około roku 1800.
Można wyodrębnić trzy generacje twórców należących do szkoły mannheimskiej. W pierwszej generacji znajdowali się: Franz Xaver Richter, Johann Vaclav Stamic, Ignaz Jakob Holzbauer. Do drugiego pokolenia zaliczali się: Carl Joseph Toesch, Franz Ignaz Beck, Anton Filtz, Johann Christian Cannabich, Ignaz Fränzl, Ernst Eichner, Wilhelm Cramer, Carl Stamitz. Natomiast do trzeciego należeli: Johann Anton Stamitz, Franz Danzi oraz Christian Cannabich.