thumb|230px|Synod Wileńskiego Kościoła Ewangelicko-Reformowanego (lata 1920–1938) Wileński Kościół Ewangelicko-Reformowany (Jednota Wileńska) – Kościół ewangelicko-reformowany działający na wschodnich terenach II RP – obszarach dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego, dziedzic tradycji Jednoty Litewskiej powstałej w XVI wieku.
Geneza Wileński Kościół Reformowany w II RP wywodził się z istniejącej od XVI wieku Jednoty Litewskiej. Przetrwała ona okres zaboru pruskiego (1795–1807) oraz rosyjskiego (1795–1915), by odnowić swoją działalność w wolnej Polsce i Litwie.
Ustrój i struktura W odróżnieniu od Jednoty Warszawskiej Kościół wileński charakteryzował się ustrojem czysto synodalnym, lokalne gminy pozbawione były samorządności. Oprócz Synodu i Konsystorza działało osobne Kolegium Kuratorów.
Skład konsystorza w Wilnie obejmował: świeckiego przewodniczącego (przez całe dwudziestolecie Bronisław Herman-Iżycki) duchownego wiceprezydenta (z urzędu superintendent generalny) 3 osoby świeckie (Marcin Reczyński, Józef Mackiewicz, Roman Tórczyński) 3 osoby duchowne (Paweł Dilis, Aleksander Piasecki, Jan Kurnatowski)
W obręb Kolegium Kuratorów, nadzorującego i kontrolującego działalność Konsystorza, wchodzili duchowni oraz kuratorzy wybrani przez Synod na okres całego życia.