W wyniku unii wyznaniowej z anglikanami w 1933 roku w obręb Kościoła weszły parafie tzw. misji barbikańskiej (Białystok (kościół Misji Barbikańskiej w Białymstoku wraz z filiałami w Lublinie, Brześciu nad Bugiem, Równem, Wilnie i Grodnie), składające się w większości z żydów nawróconych na protestantyzm. W ten sposób Jednota Wileńska składała się ponownie z trzech dystryktów: wileńskiego, wołyńskiego oraz białostockiego – anglikańskiego.
Bardzo intensywny rozrost wspólnoty kalwińskiej nastąpił w międzywojniu na Wołyniu – powstały tam nowe ośrodki parafialne w Ozeranach i Łucku (wraz z filiami w Sergiówce, Niwach Hubińskich, Nowosiółkach, Równem, Różyszczu i Stawkach). Jurysdykcji superintendentury w Łucku podlegał również kalwiński ośrodek we Lwowie.
W 1933 roku powstała w Warszawie parafia filialna do której należeli głównie konwertyci z katolicyzmu. Biuro parafii mieściło się w kamienicy przy Grójeckiej 27 m. 3, a nabożeństwa odprawiane były w kaplicy Szpitala Ewangelickiego. Duszpasterzem oraz administratorem filiału był ks. Dilis.