Jan Kleczyński (ur. 8 czerwca 1837 w Janiewiczach w guberni wołyńskiej, zm. 15 września 1895 w Warszawie) – polski pianista, kompozytor, krytyk muzyczny i pedagog. Był badaczem twórczości Fryderyka Chopina, zajmował się problematyką interpretacji wykonawczej jego kompozycji. Był również jednym z warszawskich szachistów.
Życiorys Pochodził z rodziny ziemiańskiej, był synem Karola i Marii z Majewskich. Uczęszczał do gimnazjum realnego w Warszawie, pobierając jednocześnie pierwsze nauki z muzyki u Ignacego Krzyżanowskiego. Wykształcenie muzyczne kontynuował w Paryżu, gdzie w miejscowym konserwatorium w latach 1859–1866 był uczniem Antoine’a François Marmontela w zakresie fortepianu oraz François Bazina i Michele Carafy w zakresie teorii muzyki i kompozycji. Studia zakończył dyplomem i medalem za osiągnięcia z harmonii w 1862. Z Paryża wywiózł fascynację twórczością Chopina, mając okazję zetknąć się z jego uczniami, m.in. Julianem Fontaną, Marceliną Czartoryską, Camille Dubois; grywał z nimi oraz zapoznawał się z uwagami dotyczącymi interpretacji Chopina. W 1862 i 1864 występował w Paryżu.