thumb|200px|Polscy uchodźcy przybywający do Wellington i obozu dla polskich dzieci w Pahiatua, 1944 thumb|200px|Polscy uchodźcy przybywający do Wellington i obozu dla polskich dzieci w Pahiatua, 1944 thumb|200px|Konferencja poświęcona 65. rocznicy przybycia polskich dzieci do Nowej Zelandii w Senacie (2009) Dzieci z Pahiatua – grupa polonijna w Nowej Zelandii, powstała głównie z polskich dzieci przybyłych 31 października 1944 roku do Wellingtonu.
Kampus w Pahiatua Podczas II wojny światowej grupa 733 polskich dzieci oraz 105 osób polskiego personelu opiekuńczego przybyła do Pahiatua.
Większość dzieci straciła część lub całość swojej najbliższej rodziny po deportacji w głąb ZSRR w latach 1940–1941. Dzięki stalinowskiej „amnestii” dzieci, wraz z Armią Andersa, zostały ewakuowane do Iranu, gdzie dochodziły do zdrowia. Rząd Polski w Londynie zaapelował do Ligi Narodów o pomoc w znalezieniu czasowego schronienia dla polskich cywilów i dzieci. Pomoc zaoferowała, jako jeden z niewielu krajów, Nowa Zelandia. Dzięki pomocy Marii Wodzickiej i Janet Fraser oraz ich mężów, w tym konsula RP w Nowej Zelandii Kazimierza Wodzickiego, jak również premiera Nowej Zelandii, Petera Frasera, pod koniec 1943 roku Polacy zostali zaproszeni do Nowej Zelandii na okres do zakończenia wojny.