Patogeneza Bakterie wywołujące zakażenie układu moczowego zwykle dostają się do pęcherza poprzez cewkę moczową. Jednak do zakażenia może również dojść poprzez krew lub chłonkę. Przypuszcza się, że bakterie są zwykle przenoszone do cewki moczowej z jelita, przy czym kobiety są bardziej narażone ze względu na budowę anatomiczną. Po dotarciu do pęcherza E. coli są w stanie przywrzeć do ściany pęcherza i uformować biofilm, który opiera się odpowiedzi immunologicznej gospodarza.
Czynniki sprzyjające kolonizacji układu moczowego lub zwiększające jej ryzyko: zmiany flory bakteryjnej spowodowane np. antybiotykoterapią cewnikowanie nadmierna kolonizacja bakteryjna ujścia cewki (złe nawyki higieniczne, zaparcia, zanieczyszczanie się, owsica, stany zapalne okolicy krocza, stulejka z zapaleniem żołędzi) wrodzone wady układu moczowego zaleganie moczu w pęcherzu (sprzyjają temu wady wrodzone) zaburzenia czynności pęcherza moczowego odpływy wsteczne zmniejszenie stężenia sekrecyjnego IgA obecność receptorów dla fimbrii P na komórkach uroepitelium obecność receptorów dla uropatogenów na komórkach nabłonka jelit zakażenie uropatogennymi bakteriami w czasie ciąży u matki nawracające zakażenia w dzieciństwie
Epidemiologia