Mimo to Grecy przyznawali tańcowi istotną wartość wychowawczą, co znajduje potwierdzenie u autorów klasycznych. Miał on bowiem kształtować piękno duchowe poprzez piękno ruchów tanecznych: rozwijał i wzbogacał duszę, a tym samym stanowił niezbędną część wychowania człowieka. Sokrates uznawał taniec za ważny element wychowania obywatela. W kształceniu dziewcząt prowadzonym pod koniec VII w. p.n.e. na Lesbos istotną rolę odgrywały m.in. tańce zespołowe pochodzące jeszcze z tradycji minojskiej. W opinii Platona (Prawa II, 653d-e, 654a-655b) taniec pozwalał też młodym na wyładowanie naturalnej energii w ramach określonych prawideł, wpływając tym samym na wyrobienie dyscypliny moralnej.
Nadając tańcowi funkcję wychowawczą, Grecy ustalili również jego kanony estetyczne. Platon miał surowe wymagania wobec tancerza, który powinien przedstawić temat tańca w sposób naturalny, piękny, harmonijny i przyzwoity. Sztuka tańca miała wyrażać przeżycia duchowe i odpowiadać klasycznym ideałom piękna.
.