Natomiast korowodowy, falisty geranos – „taniec żurawi”, w wykonaniu kobiet i mężczyzn, naśladował lot tych ptaków bądź wędrówkę Tezeusza w labiryncie Minotaura; praktykowano go podczas obrzędów na Delos, ale tańczono też w Sparcie.
Do podobnych tańców naśladowczych, pierwotnie mających głównie charakter obrzędowy, należał w Atenach „taniec niedźwiedzicy” wykonywany na cześć Artemidy Braurońskiej przez małoletnie dziewczęta oddawane okresowo w służbę bogini. Innym z tej kategorii był związany z kultem Demeter taniec kobiet oklasma, wykonywany podczas świąt Tesmoforiów.
Z okazji świąt publicznych tańczono jednak przede wszystkim w trakcie uroczystości dionizyjskich: ekstatyczne tańce kobiet odbywały się podczas Lenajów, wspólnie tańczono podczas wiejskich Dionizjów (Małych) i Oschoforiów. Najczęściej wykonywane były one przy upojeniu winem, cechowała je prymitywna żywiołowość: gwałtowne podskoki i spontaniczne, niekontrolowane ruchy. Jako wyuzdane krytykowali je Platon i Lukian;