Swanhilda została upamiętniona w dzielnicy Essen Stoppenberg, gdzie znajduje się ufundowany przez nią kościół. W 1915 r. Carl Moritz wykonał z brązu studnię Swanhildy, na której przedstawiono ją, biskupa Annona i kanonika Henryka z Essen, nadzorującego budowę kościoła. W pobliżu znajduje się niewielka ulica Schwanhildenhöhe, która prowadzi na wzgórze z kaplicą wzniesioną przez opatkę.
Ocena postaci Swanhildy Pogląd Küppersa i Mikata zawarty w ich pracy o skarbcu katedry w Essen mówiący, że okres świetności opactwa w Essen zakończył się wraz ze śmiercią Teofano, ostatniej opatki z rodziny cesarskiej, jest trudny do przyjęcia. Swanhilda trzymała się tradycji swoich poprzedniczek. Powiększyła posiadłości opactwa ofiarując własne dobra. Prace budowlane w kościele klasztornym były już zakończone choć Swanhilda lub raczej jej następczyni odnowiła atrium. Z tego powodu skierowała swoją aktywność budowlaną na wzniesienie kaplicy w Stoppenberg. Także fundując relikwiarz i ewangeliarz wpisała się w tradycję swoich poprzedniczek. Dopiero jej następczyni Ludgarda mimo długiego okresu urzędowania nie poczyniła żadnych fundacji. Z tych względów wydaje się, że Swanhilda jest osobą niedocenianą czemu dodatkowo sprzyja niewielka liczba źródeł pisanych i jej nieznane pochodzenie.