Zorganizował wystawę L'oggetto banale („Banalny przedmiot”) na Biennale w Wenecji w 1980 roku. Jego wkład we wzornictwo zwiastował szybki koniec modernizmu oraz powrotu symboliki do łask. Świetnym przykładem jego dążeń jest sofa Kandissi, zaprojektowana na wystawę Bau.Haus I, dla studia Alchimia. Była ona ozdobiona kolorowymi płaskorzeźbami zaczerpniętymi z twórczości Kandinsky’ego. Zaprezentował brak istnienia granicy między sztuką a wzornictwem.
W ramach projektu Braccidieferro stworzył serię mebli Mobile Infinito, do których dołączył magnesy zachęcając użytkowników do twórczego współtworzenia. W firmie Alessi uczestniczył w projekcie Tea & Coffe Piazza, wraz z Archille Castiglinonim i Aldo Rossim zaprojektował Casa della Felicità. Następnie zaprojektował Groninger museum w Groningen, w Holandii (1988–1993.
Jako architekt zaprojektował między innymi rezydencję Alessi we Omegnie, kompleks teatralny Teatrino della Bicchieraia w Azzero, wieże pamięci w Hiroshimie.
Wielokrotnie zdobywał międzynarodowe nagrody, w tym Compaso d'Oro w 1979 i 1982 roku.
Przypisy