Początek jej kariery politycznej przypadł na rok 1990, kiedy została doradcą ekonomicznym Johna Smitha, Kanclerza Skarbu w gabinecie cieni. W 1992 pracowała przy kampanii prezydenckiej Billa Clintona. W tym samym roku została doradczynią nowego opozycyjnego Kanclerza Skarbu, Gordona Browna. W 1994 rozpoczęła pracę w Centre for Economic Performance. W 1995 została korespondentem ekonomicznym „The Independent”. Była nim do 1997, kiedy to została wybrana do Izby Gmin jako reprezentantka okręgu Pontefract and Castleford.
Swoją pierwszą mowę na forum parlamentu wygłosiła 2 lipca 1997, w której wypowiedziała się na temat bezrobocia w swoim okręgu wyborczym. Początkowo pracowała w komisji edukacji i zatrudnienia. W 1999 została parlamentarnym podsekretarzem stanu w ministerstwie zdrowia. W 2003 rozpoczęła pracę w Urzędzie Zastępcy Premiera. Po wyborach 2005 r. została ministrem stanu w tymże urzędzie. W 2007 została ministrem stanu ds. budownictwa i planowania z prawem uczestniczenia w posiedzeniach ścisłego gabinetu. W 2008 r. została członkiem gabinetu jako naczelny sekretarz skarbu. 5 czerwca 2009 została ministrem pracy i emerytur. Pozostała na tym stanowisku do przegranych wyborów w 2010 r.