W dwudziestoleciu międzywojennym pomimo biedy i dalszej emigracji zarobkowej (tym razem do Argentyny i Brazylii), wieś rozwinęła się pod względem gospodarczym, organizacyjnym i demograficznym. W Ostrówkach powstała Kasa Stefczyka, koło Straży Pożarnej i Związek Strzelecki. Doprowadzono linię telefoniczną i wybrukowano częściowo drogę; funkcjonowała szkoła podstawowa. Już po wybuchu II wojny światowej Ostrówki liczyły około 100 gospodarstw, w których mieszkało 121 rodzin, tj. 664 osoby.
Po agresji ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 roku w obawie przed nową władzą Ostrówki opuścił proboszcz ks. Telesfor Perehuda oraz rodzina dziedziczki Konczewskiej. W pobliżu wsi zginęło 3 polskich oficerów, których już bez udziału duchownego pochowano na tutejszym cmentarzu. W opuszczonym dworze Konczewskich zamieszkało kilkanaście rodzin uciekinierów z Tczewa, z czego część Sowieci deportowali później na wschód. Pozostałym w uniknięciu wywózki pomogło podanie się za folwarcznych fornali. Władza sowiecka z zamiarem zamknięcia kościoła nałożyła na parafię Ostrówki wygórowany podatek, który jednak został zapłacony. Nowy proboszcz ks.