parafialne, lokalne, regionalne.
Erygowane sanktuarium katolickie musi posiadać własnego rektora lub innego przełożonego, którego zadaniem jest troska o pielgrzymów, zapewnienie im swobodnego dostępu do form kultu w formie liturgicznej (sakramentów), jak też do praktykowania pobożności ludowej. Do przełożonego sanktuarium należy również gromadzenie i strzeżenie dokumentacji sanktuarium oraz wotów.
Kodeks Prawa Kanonicznego dzieli sanktuaria erygowane ze względu na władzę, która je ustanowiła: diecezjalne (erygowane przez biskupa diecezjalnego) narodowe (przez Konferencję Episkopatu) międzynarodowe (przez Stolicę Apostolską).
Erygujący sanktuarium ustanawia dla niego przełożonego oraz wyznacza mu zadania, określa prawo własności i majątek oraz określa przywileje dla sanktuarium lub dla jego pielgrzymów.
Współczesna katolicka teologia moralna stosuje powszechnie definicję sumienia określoną przez Sobór watykański II, w której ma zastosowanie metaforyczne odwołanie do sanktuarium:
Przypisy Kodeks Parawa Kanonicznego, kan. 1231-1232.
Bibliografia
ABC chrześcijanina. Mały słownik, Sylwester Zalewski (red.), Warszawa 1999.