By przekonać Szwedów, rząd prowadził, przy pomocy psychologów, specjalny program edukacyjny, który trwał 4 lata.
Parlament podjął taką decyzję z dwóch powodów: we wszystkich krajach sąsiadujących ze Szwecją obowiązywał ruch prawostronny, większość Szwedów, nawet 90%, miała importowane samochody z kierownicą po lewej stronie (podczas wyprzedzania w ruchu lewostronnym – przy usytuowaniu kierownicy po lewej stronie – możliwość sprawdzenia, czy z naprzeciwka nie nadjeżdża jakiś pojazd jest mocno ograniczona, co powoduje zwiększone ryzyko poważnych wypadków drogowych). Przygotowania i przebieg thumb|350px|Moment zmiany organizacji ruchu: 3 września 1967, ulica Kungsgatan w Sztokholmie thumb|170px|Znak drogowy używany w 1967, aby przypominać szwedzkim kierowcom o zmienionym kierunku ruchu Jednocześnie wszystkie służby rozpoczęły przygotowania do tej skomplikowanej operacji. Na każdym skrzyżowaniu zamontowano dodatkową sygnalizację świetlną oraz odpowiednie znaki drogowe, które do owinięte były czarnym materiałem. Na drogach wymalowano także nowe linie w kolorze białym, które przykryte zostały czarną taśmą. Do używano linii w kolorze żółtym. W dniu, w którym nastąpiła zmiana organizacji ruchu, o odpowiedniej godzinie w całym kraju odsłonięto nowe znaki drogowe, zasłaniając jednocześnie stare, które później zlikwidowano.