I powstanie Desmondów – zryw zbrojny, który miał miejsce w południowej Irlandii w latach 1569–1573.
W latach 1560–1580 doszło do walk w prowincji Munster w południowej Irlandii. Rebelianci inicjowani byli przez dynastię Earl of Desmond (Fitzgeraldowie lub Geraldinowie), walczącą przeciwko władzy rządu elżbietańskiego w Ulsterze. Powstanie miało na celu wyzwolenie się lordów feudalnych spod władzy królewskiej, było też częścią konfliktu religijnego pomiędzy protestantami i katolikami.
Ziemie południowej Irlandii zdominowane były przez rody Butlerów (Ormondowie) oraz Fitzgerald (Desmondowie). Przedstawicielem króla angielskiego w Irlandii był Henry Sidney (Lord Deputy of Ireland). Jego celem było objęcie stanowiska gubernatora, gwarantującego pokój pomiędzy zwaśnionymi rodami. Jednak lordowie widzieli w działaniach Sidneya tylko atak na własne obszary wpływów i chęć odebrania im władzy. Doprowadziło to w roku 1565 do bitwy pod Affane w Waterford pomiędzy obiema dynastiami. Już sam fakt, że obie strony podczas bitwy trzymały własne sztandary był wyraźnym afrontem dla korony brytyjskiej. Elżbieta I nakazała wówczas sprowadzenie przywódców obu rodów do Londynu.