cenionym interpretatorem utworów Johanna Sebastiana Bacha (dokonał redakcji wydania krytycznego jego utworów. m.in. Das Wohltemperierte Klavier wydanych w 1906, oraz transkrypcji dzieł organowych), Ludwiga van Beethovena (grał wszystkie jego koncerty fortepianowe) i Johannesa Brahmsa wedle tradycji epoki romantyzmu. Wykonywał również m.in. utwory Roberta Schumanna, Felixa Mendelssohna, Maxa Regera, Richarda Straussa i Claude’a Debussy’ego. Koncertował w Europie i Stanach Zjednoczonych.
W 1882 koncertował w Wiedniu, a w 1883 w Warszawie (Filharmonia Warszawska) i Rosji. W 1885 w Lipsku wykonał oba koncerty fortepianowe Brahmsa pod dyrekcją kompozytora. Te same utwory wykonał 10 stycznia 1886 na ostatnim koncertcie dyrygowanym przez Brahmsa. W 1889, 1890 i 1892 występował w Stanach Zjednoczonych. W latach 1883–1925 wielokrotnie występował we frankfurckim Museumsgesellschaft. Brał udział w redagowaniu wydania dzieł wszystkich Liszta.
D'Albert swobodnie traktował, szczególnie w przypadku Beethovena, tekst muzyczny, zwłaszcza oznaczenia tempa. Dokonał niewielu nagrań, do których odnosił się krytycznie. Nie przywiązywał większej wagi do możliwości rejestracji wykonania.
Był nauczycielem m.in. Carla Prohaski, Edwina Fischera, Wilhelma Backhausa i Pauliny Szalitówny.