Jānis Kalnbērziņš (ros. Ян Эдуардович Калнберзин, Jan Eduardowicz Kalnberzin; ur. 17 września 1893 w Katlakalns koło Rygi, zm. 4 lutego 1986 w Rydze) – łotewski komunista, I sekretarz Komunistycznej Partii Łotwy w latach 1940–1959, przewodniczący Rady Najwyższej ŁSRR, Bohater Pracy Socjalistycznej (1963), zwolennik „kursu narodowego” w łonie KPŁ.
Życiorys Od kwietnia 1917 działacz partii bolszewickiej. Jako żołnierz dywizji strzelców łotewskich walczył w szeregach Armii Czerwonej przeciwko niepodległej Republice Łotewskiej, następnie, po wyparciu bolszewików z Łotwy, na innych frontach rosyjskiej wojny domowej. Kształcił się w Uniwersytecie Narodów Zachodnich w Moskwie, później w Instytucie Czerwonej Profesury.
Od 1935 członek sekcji łotewskiej Międzynarodówki Komunistycznej. W 1939 aresztowany na Łotwie, w czerwcu 1940 zwolniony. W lipcu 1940 mianowany deputowanym do Sejmu Ludowego, który przegłosował włączenie Łotwy w skład ZSRR.
Od 21 czerwca do października 1940 i ponownie od 21 grudnia 1940 do 25 listopada 1959 stał na czele Komunistycznej Partii Łotwy jako I sekretarz jej KC.