Wiskaczan wielki (Lagostomus maximus), dawniej także: wiskacza – gryzoń z rodziny szynszylowatych, jedyny żyjący przedstawiciel rodzaju Lagostomus. Zamieszkuje południowo-wschodnią Boliwię, skrajne tereny zachodniego Paragwaju, większą część Argentyny aż do prowincji Rio Negro.
Nazwa zwyczajowa W polskiej literaturze gatunek ten przez długi czas określany był jako „wiskacza”. W wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” nadano mu nazwę „wiskaczan wielki”, rezerwując nazwę „wiskacza” dla rodzaju Lagidium.
Genetyka Garnitur chromosomowy wiskaczana wielkiego tworzy 56 par chromosomów.
Charakterystyka ogólna Gryzoń o mocnej, krępej budowie, przypominającej królika. Sierść na grzbiecie jest koloru szarego, na szerokiej i zaokrąglonej głowie charakterystyczne czarno-białe pasy. Spód ciała jest białawy. Oczy duże i błyszcząco czarne. Kończyny tylne są dłuższe od przednich. Kończyny przednie mają cztery, zaś tylne trzy palce zakończone długimi pazurami służącymi do kopania. Długi ogon jest puszysty i ciemnej barwy.