Aleksandrs Jēkabs Grīns (ur. 15 sierpnia 1895 we wsi Birži koło Jēkabpils, zm. 25 grudnia 1941 w Astrachaniu) – łotewski wojskowy i pisarz, uczestnik walk w I wojnie światowej.
Po ukończeniu gimnazjum w Kiesiu zaciągnął się na ochotnika do armii rosyjskiej, walcząc w jej szeregach podczas I wojny światowej. W międzyczasie zdobył wojskowe wykształcenie w Szkole Podchorążych im. Alieksieja w Moskwie (1915). Od sierpnia 1916 roku dowodził pułkiem strzelców łotewskich w Rosji.
Na wiosnę 1919 roku walczył w szeregach łotewskiej armii radzieckiej, by po miesiącu przenieść się do narodowej armii Łotwy. W 1920 roku uzyskał stopień kapitana. Zajmował się dziennikarstwem wojskowym: od 1920 do 1924 roku zastępował redaktora naczelnego militarnego pisma Latvijas kareivis.
W 1924 roku odszedł do rezerwy, poświęcając się działalności pisarskiej (w latach 1932–1934 wydał dwutomową powieść o I wojnie światowej Dvēseļu putenis), by powrócić do wojska w 1936 roku. Zajmował się wówczas ochroną granic państwa.
We wrześniu 1940 roku wcielono go do Armii Czerwonej.