Największe odnotowane zagęszczenia to 155 osobników na 100 km² na alaskańskiej wyspie i 214 na 100 km² na wybrzeżu Karoliny Północnej, gdzie niedźwiedzie znalazły sobie dogodne źródło pokarmu w postaci zbóż. Jednak już w alaskańskim interiorze liczby te wynoszą 5 na 100 km², podobnie na południowokarolińskim wybrzeżu bez dostępu do antropogenicznych źródeł pożywienia.
Areały poszczególnych osobników zachodzą na siebie. W szczególności obszar zajmowany przez samca zachodzi na wiele obszarów zajmowanych przez samice. Zachodzenie na siebie jest większe w miejscach, gdzie pokarmu jest pod dostatkiem i zagęszczenie niedźwiedzi jest większe. Na niektórych obszarach tylko samice zdają się być terytorialne. Potomstwo matki może przez kilka lat pozostawać na jej obszarze, korzystając z jej ochrony i stopniowo rozszerzając swój zasięg na inne obszary. Samce wyruszają na poszukiwanie własnych obszarów w wieku od jednego do 4 lat. By odnaleźć swoje miejsce, niekiedy przemierzają mniej niż 10 km, niekiedy zaś więcej niż 200 km. W tydzień potrafią przebyć powyżej 40 km. Ponadto osobniki obu płci jesienią zmierzają na obszary masowego owocowania. Wyruszają w sierpniu. Wracają we wrześniu lub październiku. Samce przemierzają większe odległości niż samice. Zwierzęta przemierzają wtedy niekiedy 20 km, a niekiedy nawet powyżej 50 km.