Emil Mika ps. „Karol”, „Lis” (ur. 15 maja 1896 w Lipnicy Wielkiej, zm. 7 listopada 1941. w KL Auschwitz) – polski pedagog, folklorysta, działacz niepodległościowy (od 1918), społeczny i regionalny regionu Orawy, zwany „Orawskim Kolbergiem”.
Życiorys Urodził się 15 maja 1896 w Lipnicy Wielkiej, w rodzinie górali orawskich pochodzącej z Ujścia na Orawie. Jego ojcem był Wendelin Mika, nauczyciel i organista, a matką Hermina z Bosaków. Ukończył gimnazjum w Trzcianie, a następnie seminarium nauczycielskie w Klasztorze pod Zniewem (obydwa z węgierskim językiem wykładowym). Podczas I wojny światowej był .
Działalność niepodległościowa (1918–1920) Po zakończeniu I wojny światowej powrócił na Orawę. Po wkroczeniu w styczniu 1919 wojsk czechosłowackich na Orawę został działaczem niepodległościowym. W 1920 był współorganizatorem polskiej Tajnej Organizacji Wojskowej na Orawie, a następnie zastępcą komendanta posterunku TOW w Namiestowie (liczącego w tym mieście 30 członków). Uczestniczył z bronią w ręku w walkach „z bojownikami czeskimi w Namiestowie i okolicy w obronie funkcjonariuszy Komitetu Plebiscytowego Spisko-Orawskiego”. Za tę działalność 21 kwietnia 1937 Prezydent RP nadał mu Krzyż Niepodległości....