Władimir Iwanowicz Staricki, ros. Владимир Иванович Старицкий (ur. 19 czerwca 1885 w stanicy w Rosji, zm. 16 maja 1975 w Dorchester w USA) – rosyjski wojskowy (generał major), dowódca ochotniczego oddziału zwiadowczego 1 kozackiego pułku kawalerii, a następnie młodszy oficer 6 sotni pułku Rosyjskiego Korpusu Ochronnego podczas II wojny światowej, emigracyjny działacz kombatancki
Ukończył szkołę realną w Astrachaniu, zaś w 1906 – szkołę wojskową w Kijowie. Służył w 1 wołgskim pułku kawalerii. Następnie przeszedł kurs telegraficzny przy 3 batalionie kolejowym i kurs strzelecki w oddziale kozackim oficerskiej szkoły strzeleckiej. Został w stopniu podesauła dowódcą sotni 2 wołgdzkiego pułku kawalerii. Brał udział w I wojnie światowej. Wkrótce objął funkcję zastępcy dowódcy pułku. Awansował do stopnia pułkownika. Był odznaczony Orderem Św. Włodzimierza 4 klasy i Św. Jerzego. W czerwcu 1918 uczestniczył w tereckim powstaniu przeciw bolszewikom jako dowódca oddziału kawalerii. Następnie dowodził 1 wołgdzkim pułkiem kawalerii, a potem 1 brygadą 1 tereckiej dywizji kawalerii Kozaków tereckich. W czerwcu 1920 r. nie wycofał się wraz z Siłami Zbrojnymi Południa Rosji na Krym, lecz pozostał w obwodzie tereckim, wstępując do powstańczej Armii Wyzwolenia Rosji gen. P. P. Fostikowa. Jednakże już we wrześniu tego roku znalazł się na Krymie.